نشریه الکترونیک سیب/نشریه 74/دی 97
مراقبت و درمان عفونتهاي آمیزشی
 




عفونت های آمیزشی (STIs) به عفونتهایی گفته می شود که عموما از طریق تماس جنسی انتقال می یابند و می توانند موجب بیماریهای آمیزشی((STDsشوند.

حداقل 30عامل بیماریزای باکتریایی، ویروسی و انگلی شناخته شده برای عفونتهای آمیزشی وجود دارد؛ مهم ترین آنها شامل نایسریا گنوره، کلامیدیا تراکوماتیس، هموفیلوس دو کره ئی، کلبسیلا گرانو لوماتیس، ترپونما پالیدوم، مایکوپلاسماها، تریکوموناس واژینالیس، ویروس هرپس سیمپلکس، پاپیلوماویروس انسانی هستند. برآورد شده است که سالانه حدود 448 میلیون نفر از زنان و مردان 15 تا 49 ساله در سراسر جهان به عفونتهای آمیزشی قابل درمان از جمله ترپونما پالیدوم (سیفلیس)، نایسریا گنوره، کلامیدیا تراکوماتیس و تریکوموناس واژینالیس مبتلا می گردند.

دوره کمون و دوره قابلیت سرایت عوامل ایجادکننده عفونت های آمیزشی متفاوت است. و روش های آزمایشگاهی متفاوتی برای بررسی هرکدام توصیه شده است.

علی رغم وجود درمان براي برخی از عوامل ايجادکننده عفونت های آمیزشی مثل باکتريها، مایکوپلاسماها و انگل ها، این عفونتهای قابل درمان، همچنان به عنوان یک مشکل بهداشت عمومی، هم در کشورهاي جهان سوم و هم درکشورهاي صنعتی باقی مانده اند. عفونتهاي آمیزشی می توانند به عوارض متعددی بیانجامند و از علل عمده ناباروری، بیماری التهابی حاد لگن، باراری خارج رحمی، سرطان و عفونتهای مادرزادی هستند.

استفاده مداوم و صحیح از کاندوم همراه سایر روشهای مراقبتهای باروری، محدود کردن شریک جنسی به یک شریک متعهد، پرهیز از دخول بویژه زمانیکه یکی از شرکای جنسی تحت درمان یک عفونت آمیزشی باشد در رابطه جنسی ایمن اهمیت دارد. کاندوم مردانه مؤثرترین و در دسترس ترین وسیله پیشگیری از انتقال بیماریهای آمیزشی  و ایدز است و افرادی که به مراکز ارائه خدمت بیماریهای آمیزشی مراجعه می کنند باید روش صحیح استفاده از کاندوم را بدانند.

علائم بیماریهای آمیزشی در مردان شامل: تکرر و سوزش ادرار، ترشح مجرا، زخم ناحیه تناسلی، وجود توده غیرمعمول در کشاله ران، تورم و درد ناحیه اسکروتوم، درد ناحیه پرینه و ترشح مقعد است.

و علائم این بیماریها در زنان شامل: تکرر و سوزش ادرار، ترشح واژینال، زخم ناحیه تناسلی، وجود توده غیرمعمول در کشاله ران، درد زیر دل، درد ناحیه پرینه، ترشح مقعد، خارش ولو، بزرگی غدد لنفاوی کشاله ران و درد زمان نزدیکی می باشد.

یکی از اهداف اصلی برنامه کنترل عفونتهای آمیزشی، تشخیص زودهنگام و درمان عفونت ترجیحا در اولین مراجعه بیمار به سیستم سلامت است. تأخیر در درمان عمدتا منجر به ادامه انتقال عفونت می شود. از این رو درمان صحیح و هر چه سریعتر این بیماری ها بخش جدایی ناپذیر برنامه کنترل بیماریهای آمیزشی خواهد بود.

تشخیص صحیح بر مبنای سندروم های بالینی یا با استفاده از نتایج آزمایشات تخصصی، ارائه درمان سریع و مؤثر، پیشنهاد و ارجاع برای مشاوره و آزمایش HIV، آموزش و مشاوره بیمار برای درمان صحیح (احتمال شکست درمان، لزوم مراجعه مجدد، پرهیز از خود درمانی) و پیشگیری، ارائه و ترویج استفاده از کاندوم، اطمینان از آگاه سازی بیمار از احتمال شکست درمان و درمان همزمان شریک جنسی و همچنین ثبت داده ها، گزارش دهی و بررسی های اپیدمیولوژیک از اجزای اصلی مدیریت جامع درمان بیماران مبتلا به عفونتهای آمیزشی می باشد.

درمان این بیماری ها بوسیله سه رویکرد درمان بالینی، درمان اتیولوژیک (علتی یا بر مبنای تشخیص آزمایشگاهی) و یا درمان سندرومیک (علامتی) انجام می شود که سازمان جهانی بهداشت بر رویکرد سندرومیک تاکید دارد.

 

تاثیر درمان ارائه شده و نیز پیشگیری از عود یا عفونت راجعه، تنها با مشارکت بیمار ممکن خواهد بود، از این رو باید اطلاعات مناسب در این زمینه به بیمار داده شود و مشاوره های لازم به منظور ایجاد رفتار سالم به وی ارائه گردد. باید به مراجعه کننده کمک کنیم تا متوجه شود چه خطری او را تهدید می کند و کمک کنیم تا رفتارهای پرخطر خود را تغییر دهد.

منبع: راهنمای کشوری مراقبت و درمان عفونت های آمیزشی 


ماهنامه الکترونیکی سیب / دی  97

 

 
نسخه چاپی
تمامی حقوق مادی و معنوی این نشریه متعلق به روابط عمومی دانشگاه است.
 
 
بازديدامروز:  4
کل بازديد:  132
بازدیدکنندگان برخط:  1