نشریه الکترونیکی سیب/شماره 63/بهمن 96
طب سنتی
 
 

طب سنتی ایران یا طب ایرانی دانش پزشکی است بر پایه یافته های علمی دانشمندان ایرانی و غیر ایرانی که بر اساس تئوری مزاجی و خلطی شکل گرفته است. در واقع تئوری مزاجی و خلطی تئوری غالب پزشکی تا قبل از دوره رنسانس محسوب می­شود که بعد از اکتشافات مولکولی و بیوشیمی اگرچه در محافل پزشکی غرب کمرنگ شده در ایران تا دوره صفویه مولد آثار فاخر پزشکی همچون کتاب تحفه حکیم مؤمن و در بخش­هایی از کشورهای چین، هند و پاکستان همچنان به صورت بالینی زنده مانده است و امروزه با راهیابی مجدد آن به دانشگاه­های علوم پزشکی کشور امید می­رود که بتواند به اهداف فرماکوژنتیک بر پایه شناخت فنوتیپ­های مزاجی یا درمان متناسب با هر فرد کمک کند و با در نظر گرفتن عوامل تأثیر گذار بر تعادل خلطی تعادل مایعات بدنی و سلامتی را حفظ و ارتقا بخشد.

در طب ایرانی پزشک وظیفه دارد که با در نظر گرفتن عوامل تأثیر گذار بر بدن اعم از عوامل روحی روانی، عوامل تغذیه­ای و غیر تغذیه­ای از جمله تغییرات آب و هوا و حرکات بدنی اختلالات ایجاد شده را شناسایی و به رفع بی تعادلی حاصله کمک کند. در این مسیر شناخت علائم بی­تعادلی یا تغییرات خلطی و مکانیسم­های طبیعی اصلاح کننده آنها لازم است. دانشجوی پزشکی ایرانی باید که بر چگونگی عملکرد هضم و دفع بدن احاطه لازم را داشته باشد تا بتواند راه رسیدن به تعادل متابولیکی را ارائه دهد. در پزشکی ایرانی علاوه بر توجه به کمیت یا کالری مواد غذایی در نظر گرفتن اثرات کیفی یا دارویی مواد وارد شده به بدن ضروری است؛ چرا که پزشک باید مراقب تغییرات تعادلی در بدن افراد آنهم با توجه به پیش زمینه­های تفاوت­های فردی اعم از تفاوت­های عصبی و هورمونی یا تفاوت­های مزاجی افراد باشد.

طب ایرانی هنر کمک کردن به قوای مدبر بدن یا همان سیستم سایکونوروایمنی است که تعادل انسان را متأثر شش عامل ضروری تأثیر گذار بر این سیستم مشتمل بر عوامل روحی روانی، تغییرات آب و هوایی، غذا، حرکات بدنی، خواب و چگونگی عملکرد دفعی بدن می­داند؛ بنابراین پزشکی ایرانی تنها معادل با استفاده از گیاهان دارویی و یا به کار گیری یکسری اعمال دستی مانند فصد و حجامت نیست؛ بلکه پایه­های طب ایرانی مانند طب رایج شناخت اختلال و اطلاع از وضعیت عملکرد بدنی افراد با تکیه بر شرح حال و معاینه فیزیکی مراجعین است و به فرمایش رازی رحمت اله علیه در این شیوه تشخیصی درمانی پزشکی به سعادت می رسد که بتواند با غذا و تکیه بر همین اصول بهداشتی به سلامت فرد کمک کند.

به صورت خلاصه پزشکی ایرانی میراث مکتوب علمی فرهنگی این کشور است که احیای آن نیازمند شناخت عمیق مفاهیم تشخیصی درمانی آن و در نظر گرفتن یافته ­های علمی اخیر پزشکی است و امید می­رود که احیای این قبیل فرهنگ­های بهداشتی درمانی مطابق با استراتژی سازمان جهانی بهداشت یعنی با در نظر گرفتن ایمنی و تلاش روز افزون در بررسی علمی آنها بتواند سطح سلامتی جامعه را ارتقا بخشد.

ماهنامه الکترونیکی سیب /بهمن 96


 
نسخه چاپی
تمامی حقوق مادی و معنوی این نشریه متعلق به روابط عمومی دانشگاه است.
 
 
بازديدامروز:  1
کل بازديد:  212
بازدیدکنندگان برخط:  1