نشریه الکترونیکی سیب/ شماره 59/ مهر 96
صرع را بشناسیم
 

صرع‌ عبارت‌ است‌ از یک‌ نوع‌ اختلال‌ در کار مغز که‌ مشخصه‌ آن‌ عبارت‌ است‌ از حملات‌ صرعی‌ ناگهانی‌ و تکرارشونده‌. حملاتی‌ کوتاه‌مدت‌ از رفتار غیرطبیعی‌ و نامناسب‌، تغییر در وضعیت‌ هوشیاری‌، یا حرکات‌ غیرطبیعی‌. صرع‌، که‌ گاهی‌ تشنج‌ نیز خوانده‌ می‌شود، یک‌ علامت‌ است‌ نه‌ یک‌ بیماری‌.صرع‌ مسری‌ نیست‌. صرع‌ می‌تواند در هر دو جنس‌ و در هر سنی‌ رخ‌ دهد. صرع‌ معمولاً بین‌ سنین‌ ۱۴-۲ سالگی‌ آغاز می‌شود.برای درک صرع نیاز به داشتن ایده از نحوه عملکرد مغز است. مغز مرکز شبکه هدایت بدن (سیستم عصبی) است مغز بیشتر دستورالعمل ها را که اجازه حرکت، تنفس و با یکدیگر و با جهان اطراف ارتباط برقرار کردن را به ما می دهد فراهم می کند. مغز پیام ها یی را که که از سراسر بدن به مغز فرستاده می شود تفسیر و دستورالعمل لازم را به بدن می فرستد. هر بخشی از مغز مسؤول عملکردهای خاصی است. بعضی از قطعات مسؤول رسیدگی به حواس، در حالی که قسمت های دیگری به حافظه و احساسات کمک می کند. اطلاعات از مغز از طریق شبکه ای از سلول های تخصصی به نام نرون ارسال می شود. این سلول‌ها با ارسال اطلاعات با پیام‌های الکتریکی با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند. انفجار الکتریسته در سلول های عصبی در بخش کوچک از مغز ایجاد و باعث تشنج می شود. و بعد از آن به بقیه مغز گسترش می یابد.

علایم‌ شایع‌
صرع‌ به‌ چندین‌ نوع‌ مختلف‌ تقسیم‌ می‌شود که‌ هرکدام‌ ویژگی‌های‌ خاص‌ خود را دارد. بعضی‌ از انواع‌ صرع‌ عبارتند از:

صرع‌ کوچک‌:
که‌ غالباً در کودکان‌ رخ‌ می‌دهد. کودک‌ به‌ یکباره‌ فعالیت‌ خود را متوقف‌ می‌کند و برای‌ حدود یک‌ دقیقه‌ با نگاهی‌ بی‌حالت‌ به‌ اطراف‌ خیره‌ می‌شود بدون‌ این‌که‌ بفهمد در اطراف‌ او چه‌ می‌گذرد.

صرع‌ بزرگ:
که‌ در تمام‌ سنین‌ رخ‌ می‌دهد. فرد هوشیاری‌ خود را از دست‌ می‌دهد، عضلات‌ بدنش‌ سفت‌ می‌شود و سپس‌ دست‌ و پا و بدن‌ وی‌ دچار تکان‌های‌ غیرقابل‌ کنترلی‌ می‌شوند. امکان‌ دارد اختیار ادرار نیز از دست‌ برود و فرد خود را خیس‌ کند. حمله‌ صرع‌ بزرگ‌ چندین‌ دقیقه‌ طول‌ می‌کشد و غالباً به‌دنبال‌ آن‌ فرد به‌ خواب‌ عمیقی‌ فرو می‌رود یا گیج‌ است‌. قبل‌ از بروز حمله‌ صرع‌، فرد ممکن‌ است‌ علایم‌ هشداردهنده‌ای‌ را احساس‌ کند:احساس‌ عصبی‌ بودن‌؛ اختلالات‌ بینایی‌؛ احساس‌ بوی‌ بد؛ یا شنیدن‌ صداهای‌ عجیب‌ و غریب‌.

صرع به خودی خود یک بیماری نیست. در عوض، صرع ناشیازیکمشکلاساسیاست. هر چیزی که عملکرد مغز را تحت تأثیر قرار دهد. می تواند به صرع منجرشود. برای حدود نیمی از کسانی که صرع دارندهیچعلتیقابل شناسایی نیست و این وضعیت برای نیمه دیگر به عوامل مختلف بستگی دارد.
علل صرع عبارتند از:
سکته مغزی،مسؤول نیمی از موارد صرع، در افراد بالای 35 سال است.
آسیب مغزی ناشی از ضربه - تروما
دوران بارداری یا صدمات تولد، از جمله محرومیت از اکسیژن و آسیب مغز در اثر یک عفونت منتقل شده از مادر
استفاده از دارو و الکل
بیماری های عصبی مانند بیماری آلزایمر
تومورهای مغزی
ژنتیک،عوامل ژنتیکی که می تواند توسعه طبیعی مغز را تغییر دهد،ساختیکفرد طوری است که وقتی در معرض عوامل محیطی قرار گیرد تشنج آغازمی شود.
بیماری های دیگر مانند ایدز یا مننژیت

عواملی که می توانند به افزایش خطر ابتلا به صرع منجرشوند

سن: صرع می تواند در هر سنی رخ می دهد با این حال شروع بیماری در کودکان و افراد بیش از 65 سال شایع تر است.
جنسیت: مردان کمی بیشتر از زنان در معرض خطر صرع هستند.
تاریخچه خانوادگی یا تشنج در دوران کودکی: سابقه خانوادگی داشتن تشنج ممکن است خطر ابتلا به این اختلال را افزایش دهد.
ضربه به سر : ضربه به سر می تواند به صرع منجر شود. بنابراین در ماشین، برای کاهش خطر ابتلا، همیشه کمربند ایمنی را ببندید و به یاد داشته باشید داشتن کلاه ایمنی هنگام دوچرخه سواری، اسکی، رانندگی موتور سیکلت یا شرکت در فعالیت های دیگر احتمال خطر را کاهش می دهد.
سکته مغزی و دیگر بیماری های عروق، پیشگیری از آسیب های بالقوه مغز شامل اجتناب از مصرف الکل، نکشیدن سیگار، خوردن یک رژیم غذایی سالم و ورزش در کاهش سکته مغزی مؤثر است.
عفونت مغز:عفونت مغز می تواند باعث التهاب در مغز یا نخاع، که به نوبه خود می تواند به یک کانون در بافت مغز، که مستعد ابتلا به تشنج است منجر شود.

درمان‌ صرع‌ عبارت‌ است‌ از دارودرمانی‌ برحسب‌ نوع‌ صرع‌
همیشه‌ یک‌ دستبند یا گردن‌آویز مخصوص‌ به‌ همراه‌ داشته‌ باشید که‌ نشان‌دهنده‌ این‌ باشد که‌ صرع‌ دارید. این‌ کار کمک‌ می‌کند که‌ در صورت‌ وقوع‌ حمله‌ صرع‌ دیگران‌ و کارکنان‌ پزشکی‌ بهتر بتوانند به‌ مراقبت‌ از شما بپردازند.
از قرار گرفتن‌ در هر موقعیتی‌ که‌ قبلاً باعث‌ بروز حمله‌ صرع‌ شده‌ است‌ خودداری‌ کنید.
وقتی‌ با فردی‌ که‌ دچار حمله‌ صرع‌ شده‌ است‌ روبه‌رو می‌شوید، لباس‌های‌ او را شل‌ کنید، وی‌ را روی‌ زمین‌ بخوابانید و از آسیب‌ حفظ‌ کنید. حمله‌ صرع‌ اگرچه‌ در ظاهر ترسناک‌ به‌نظر می‌رسد، ندرتاً به‌ خودی‌ خود زیان‌آور است‌.

داروها:داروهای‌ ضدتشنج‌. طی‌ درمان‌، پزشک‌ به‌ بررسی‌ پاسخ‌ شما به‌ دارو می‌پردازد. اغلب‌ لازم‌ می‌شود که‌ دوز دارو تغییر یابد یا دارو عوض‌ شود.تا آنجا که‌ می‌توانید اطلاعات‌ خود را در مورد داروی‌ دریافتی‌ افزایش‌ دهید.باید توجه‌ داشته‌ باشید که‌ در کنار مهار حملات‌ صرع‌، دارو ممکن‌ است‌ اثرات‌ جانبی‌ قابل‌ توجهی‌ داشته‌ باشد.

فعالیت‌:محدودیت‌ برای‌ آن‌ وجود ندارد. در اغلب‌ جاها در صورتی‌ که‌ فرد به‌مدت‌ یک‌ سال‌ حمله‌ صرع‌ نداشته‌ باشد به‌ وی‌ اجازه‌ داده‌ می‌شود رانندگی‌ کند.

رژیم‌ غذایی:رژیم‌ خاصی‌ توصیه‌ نمی‌شود. الکل‌ ننوشید، نوشیدن‌ الکل‌ ممکن‌ است‌ اثر دارو را کاهش‌ داده‌ و باعث‌ بروز حمله‌ صرع‌ شود.


منابع :

1-      https://www.foodregime.com/

2-      http://fa.parsiteb.com/ 


ماهنامه الکترونیکی سیب /مهر 96

 
نسخه چاپی
تمامی حقوق مادی و معنوی این نشریه متعلق به روابط عمومی دانشگاه است.
 
 
بازديدامروز:  1
کل بازديد:  393
بازدیدکنندگان برخط:  1