نشریه الکترونیکی سیب/ شماره 58/ شهریور 96
داستان های قرآنی
 



فرازهایی از دعوت منطقی و دلسوزانه حضرت صالح (ع)  

 
حجت اله نوایی

 

حضرت صالح (ع) در دعوت و راهنمایی مردم، از راههای گوناگون وارد شده و به نصیحت آنها پرداخت، در اینجا نظر شما را به چند نمونه از برنامه های تبلیغی حضرت صالح (ع) جلب می کنیم:

ای قوم من! برای شما فرستاده امینی هستم، پرهیزگار باشید و از من پیروی کنید، من در برابر این دعوت از شما اجر و مزدی نمی خواهم، اجر من تنها از جانب پروردگار جهانیان است، آیا شما می پندارید همیشه در نهایت امنیت در میان نعمتهایی که در دنیا وجود دارد، می مانید؟ و در کنار این باغ ها، چشمه ها، زراعت ها و نخل هایی که میوه هایشان شیرین و رسیده است جاودانه خواهید ماند؟

شما از کوهها خانه هایی می تراشید، و در آن به عیش و نوش می پردازید، این امور شما را سرمست و غافل ساخته است، از زندان خودپرستی بیرون آیید و به فضای خداپرستی وارد شوید.

از اسراف کاران و دنیاپرستان مرفه پیروی نکنید، آنان که به فساد و تباهی دامن می زنند و در فکر اصلاح نیستند. (1)

ای مردم! تنها خدای یکتا و بی همتا را بپرستید، که جز او چیز دیگری خدای شما نیست، همان خداوندی که شما را از خاک آفرید و آبادانی آن را به شما واگذار نمود، از او آمرزش بطلبید، پس به سوی او باز می گردید، که پروردگارم (به بندگان خدا) نزدیک، و اجابت کننده تقاضای شما است.

قوم گفتند: ای صالح! تو پیش از این مایه امید ما بودی، آیا ما را از پرستش آنچه پدرانمان می پرستیدند نهی می کنی؟ و ما در مورد آنچه ما را به سوی آن دعوت می کنی در شک و تردید هستیم.

حضرت صالح (ع) فرمودند: "ای قوم من! اگر من دلیل آشکاری از پروردگارم داشته باشم و رحمت او به سراغم آمده باشد آیا می توانم از ابلاغ او سرپیچی کنم؟ اگر من نافرمانی او کنم چه کسی می تواند مرا در برابر او یاری دهد، بنابراین سخنان شما چیزی جز اطمینان به زیانکار بودن شما نمی افزاید." (2)

بنابراین به خود آیید، و درست فکر کنید و بدانید که راه نجات و رستگاری شما در نفی معبودهای باطل و آمدن زیر پوشش معبود یکتا و بی همتا است.

ای مردم! چرا برای انجام بدی قبل از نیکی شتاب نمی کنید؟ و به جای شتافتن به سوی رحمت الهی، به سوی عذاب خدا حرکت می کنید؟ چرا از درگاه خداوند، تقاضای عفو و آمرزش نمی کنید؟ که اگر چنین کنیدشاید مشمول رحمت الهی شوید،  این همه لجاجت و خیره سری و غفلت برای چیست؟(3)

کوتاه سخن آنکه، تمام رسالت و دعوت این پیامبر بزرگ در این جمله خلاصه می شد که:

" ان اعبدوالله، خدا را بپرستید" (4)

آری بندگی خدا، زیر بنا و عصاره همه تعلیمات فرستادگان خدا است.

حضرت صالح (ع) از دعوت قوم خود، نهایت محبت و دلسوزی را نمود و با تعبیر مکرر "ای قوم من!" خواست تا حس خویشاوندی آنها را به سوی خود جلب کند، ولی آن ها در برابر آن همه دلسوزی ها، و منطق و راهنمایی های مهرانگیز، صالح (ع) با طغیان و سرکشی لجوجانه، دعوت حضرت صالح (ع) را رد کردند و بی شرمانه و گستاخانه در برابر او و دعوت های دلسوزانه او ایستادند و به کارشکنی و مخالفت شدید پرداختند.

مخالفت آن ها عمومی بود و جز اندکی به آن حضرت ایمان نیاوردند، مطابق بعضی از روایات این گروه اندک، پس از دیدن معجزه پیدایش ناقه صالح ایمان آوردند، نخست هفتاد نفر بودند پس مرتد شدند و تنها شش نفر از آنها باقی ماند، که یکی از آن ها هم در شک و تردید به سر می برد و سرانجام به مخالفان پیوست.(5)

بعضی تعداد ایمان آوردگان به صالح (ع) را که از عذاب نجات یافتند تا چهار هزار نفر نوشته اند.(6)


منابع:

1-اقتباس از سوره شعرا آیات 143 تا 152

2-سوره هود آیات 61 تا 63

3- اقتباس از سوره شعرا آیات 143 تا 152 و اقتباس از سوره نمل آیه 46

4-سوره نمل آیه 45

5-روضه الکافی ص 186 موضوع ایمان آورندگان به صالح (ع) در آیات 75 و 76 سوره اعراف و 45 سوره نمل و 66 سوره هود آمده است و در آیه 75 و 76 سوره اعراف مخالفان حضرت صالح به عنوان  ملاء و مستکبران و مومنان به او به عنوان مستضعفان ذکر شده اند و آیه 66 سوره هود حاکی است عذاب سختی که بر قوم ثمود وارد شد، جز صالح و مومنان به او را به هلاکت رسانید.

6-تفسیر مجمع البیان ج 7 ص 327


 

 







 

ماهنامه الکترونیکی سیب /شهریور 96

 


 
نسخه چاپی
تمامی حقوق مادی و معنوی این نشریه متعلق به روابط عمومی دانشگاه است.
 
 
بازديدامروز:  1
کل بازديد:  330
بازدیدکنندگان برخط:  1