نشریه الکترونیکی سیب - شماره 46
داستان های قرآنی

 
عذاب شدید و هلاکت قوم عاد


حجت اله نوایی
به عذاب سختی که خداوند بر قوم عاد فرستاد و آنها را به هلاکت رسانید، در آیات متعدد قرآن اشاره شده است (1) که از همه آنها چنین بر می آید که عذاب آنها بسیار سخت و وحشتناک بوده است .

در سوره حاقه آیه 6 به بعد چنین آمده :

"خداوند تند بادی طغیانگر وسرد و پر صدا را هفت شب و هشت روز پی در پی و بنیان کن برقوم عاد مسلط کرد، آن قوم یاغی همچون تنه های پوسیده و نخل های تو خالی ، در میان تند باد کوبنده بر زمین افتادند و به هلاکت رسیدند ، و همه آنها نابود شدند ."

ماجرای هلاکت قوم عاد در بعضی از تفاسیر چنین آمده است : سرزمین قوم عاد بسیار پردرخت و خرم و حاصلخیز بود ، وقتی که از دعوت حضرت هود علیه الاسلام سرپیچی کردند، خداوند باران رحمتش را به مدت هفت سال از آنها بازداشت .

خشکسالی و قحطی همه جا را فرا گرفت . هوا خشک و گرم خفه کننده شده بود .

حضرت هود علیه الاسلام به آنها فرمود "توبه و استغفار کنید تا خداوند باران رحمتش را به سوی شما بفرستد ."

 ولی آنها بر عناد و سرکشی خود افزودند و دعوت آن حضرت رابه مسخره گرفتند . خداوند: به هود علیه السلام وحی کرد که فلان وقت عذاب دردناکی به صورت تند باد و کوبنده بر آنها می فرستم.

آن وقت فرا رسید ،وقتی ملت گنهکار عاد به آسمان نگرستند ابری را دیدند که به سوی سرزمین آنها حرکت می کند تصور کردند که ابر نشانه باران است از این رو شادمان شدند و گفتند " این ابری است باران زا که به سوی دره ها و آبگیر هایمان رو می آورد ".

به استقبال آن شتافتند و در کنار دره ها و سیل گیر ها آمدند تا منظره نزول باران پر برکت را بنگرند و روحی تازه کنند .

ولی به زودی به انها گفته شد ، این ابر باران زا نیست ، این همان عذابی وحشتناکی است که برای آمدنش شتاب می کردید، این تند باد شدیدی است که حامل عذاب دردناکی خواهد بود .

طولی نکشید که آن تند باد ویرانگر فرا رسید و اموال و چهار پایان و خانه ها و خود آنها را نابود کرد . (2)

نخستین بار که متوجه ابر سیاه پر گرد و غبار شدند ، وقتی بود که آن باد به سرزمین آنها رسید ، و چهارپایان و چوپانان آنها را که در اطراف بودند ، از زمین برداشت و به هوا برد ، خیمه ها را از جا میکند و چنان بالا می برد که آنها مثل ملخی دیده می شدند هنگامی که آن صحنه وحشت بار را دیدند ، فرار کردند و به خانه های خود پناه بردند و درها را به روی خود بستند ، ولی باد آن چنان تند بود که درها را از جا می کند و آنها را برزمین می کوبید و با خود می برد و پیکرهای بی جان آنها را زیر خروارها شن پنهان می ساخت. (3)

آری آنها آن چنان در چنبره عذاب الهی قرار گرفتند که به فرموده قرآن :

"ما تذر من شی ء انت علیه الا جعلته کالرمیم "

" آن باد تند ازهر چیز که می گذشت ، آن را رها نمی کرد ، تا اینکه آن را همچون استخوانهای پوسیده می نمود ". (4)

این داستان ادامه دارد...

 

منابع :

1-  سوره ذاریات آیه 41 به بعد ، سوره حاقه آیه 6 به بعد، سوره قمر آیه 18 به بعد

2-  تفسیر نورالثقلین ، ج 5 ،صفحه 18

3-  تفسیر فخر رازی ، ج 28 ، صفحه 28

4- ذاریات ، آیه 42

 

ماهنامه الکترونیکی سیب/ شهریور ماه   95

 

 

 
نسخه چاپی
تمامی حقوق مادی و معنوی این نشریه متعلق به روابط عمومی دانشگاه است.
 
 
بازديدامروز:  2
کل بازديد:  754
بازدیدکنندگان برخط:  1