نشریه الکترونیکی سیب - شماره 39
توانبخشی در پارکینسون





در بیماران مبتلا به بیماری پارکینسون ورزش باعث بهتر شدن انجام فعالیتهای روزانه و عملکرد حرکتی می شود در این بیماران اگر ورزش قطع شود وضعیت بیمار به حالت قبل از بیماری بر می گردد.

دکتر جمشید جهانی مسؤول کمیتهی تحقیقات و پژوهش پزشکی ورزشی استان فارس ضمن بیان مطلب بالا اظهار داشت: هنگام تجویز ورزش برای این بیماران متخصصین طب فیزیکی وضعیت فیزیکی زمینه بیمار را در نظر می گیرند. در بیماران مبتلا به پارکینسون، بیمار با میزان متابولیسم پائین تر و بازده کمتری ورزش می کنند. در این بیماران ورزش باید در زمانی انجام شود که برنامهی داروئی بیمار در بهترین حالت باشد.

وی افزود:خطر افتادن و زمین خوردن در این بیماران وجود دارد بنابراین ورزش باید به گونه ای طراحی شود که باعث صدمه به بیمار نشود. میزان سفتی گردن با میزان توانایی حرکتی بیمار و بهتر شدن عملکرد ارتباط دارد. میزان سفتی شکم بیمار با میزان تعادل بیمار ارتباط دارد.

دکتر جهانی در ادامه بیان داشت: بیماری پارکینسون بیماری با چند وجه می باشد بنابراین تیمی از افراد برای درمان بیماری لازم است. تنظیم داروها توسط متخصص مغز و اعصاب با تجربه و انجام توانبخشی نیز توسط تیمی از افراد انجام می شود. وسایل کمکی مثل عصا و واکر برای بهتر راه رفتن بیمار، بهبود استقلال بیمار و پیشگیری از افتادن استفاده می شود. واکر چرخدار نسبت به واکر معمولی برای این بیماران مناسب تر است. برنامه های تمرین ورزشی برای حفظ سلامت این بیماران انجام می شود. کاردرمانی برای بهتر کردن فعالیتهای روزانه در این بیماران مهم است. استفاده از ظروف سبک برای بیماران مبتلا به لرزش باعث می شود خوردن غذا با سرعت بیشتر و راحت تر انجام شود.

مسؤول کمیتهی تحقیقات و پژوهش پزشکی ورزشی فارس ادامه داد: برای درمان راه رفتن روشهای فیزیوتراپی متعددی پیشنهاد شده که درحال بررسی است.

وی در خصوص درمان لرزش دستها گفت: دردرمان لرزش، استفاده از بیوفیدبک و روشهای آرمیدگی (ریلاکسیشن) توصیه می شود. استفاده از الکترومیوگرافی سطحی نیز می تواند به بیماران کمک کند. روشهای فوق در بخش طب فیزیکی بیمارستان فیروزگر برای بیماران استفاده می شود و نتایج قابل قبولی داشته است.

دکتر جهانی در رابطه با درمان افت فشارخون اینگونه بیماران نیز گفت: در بیماری پارکینسون بیماران با بلند شدن به کاهش فشار خون دچارمی شوند که باعث احساس سبکی سر و سرگیجه می شود. در درمان این حالت در موارد خفیف، به بیمار توصیه می کنیم هنگام بلند شدن از تخت ابتدا چند دقیقه پاها را آویزان کند و یکمرتبه بلند نشود. قبل از تغییر وضعیت بیمار می تواند عضلات پا را بهصورت ایزومتریک (درجا) منقبض کند. استفاده از جوراب فشاری و جوراب واریس و در موارد شدید تر استفاده از شکم بند ساده می تواند به بیمار کمک کند. در صورت شدید بودن افت فشار به بیمار توصیه می کنیم نمک غذا را زیادتر کند یا از داروها برای درمان این حالت استفاده می کنیم. گاهی از وسیله ای به نام تیلت تیبل برای درمان موارد شدید استفاده می کنیم.



                      صفحه بعد

 

ماهنامه الکترونیکی سیب/ دی ماه 94

 



 
نسخه چاپی
تمامی حقوق مادی و معنوی این نشریه متعلق به روابط عمومی دانشگاه است.
 
 
بازديدامروز:  1
کل بازديد:  570
بازدیدکنندگان برخط:  1