نشریه الکترونیکی سیب - شماره 39





استاد حمید آموزگار

عضو هیات علمی و استاد تمام دانشگاه علوم پزشکی شیراز

متخصص کودکان و فوق تخصص قلب کودکان


مصاحبه و تنظیم: زهره رسولی نژاد، کوثر آزموده

در سال های گذشته، تمام لحظات زندگی برای من خاطره بوده و تک تک لحظات زندگی که با بیمارانم گذشت، هرگز برایم فراموش نخواهد شد.اما آنچه که می توانم از آن به عنوان اولین و هیجان انگیزترین خاطره در این سال ها یاد کنم، مربوط می شود به خانم بارداری که در هفتهی بیست و چهارم بارداری، متوجه شده بودند که جنین او مشکل قلبی دارد و برای ویزیت به من ارجاع داده شده بود.

پس از معاینه متوجه شدم جنین تنگی خفیف دریچهی بطنی دارد، با توجه به وضعیت نوزاد، قرار شد تا بزرگتر شدن جنین منتظر بمانیم. وقتی مادر در 28 هفتگی برای معالجهی مجدد مراجعه کرد، متوجه ورم شکم مادر و جمع شدن آب دور قلب جنین و در نتیجه کوچک شدن بطن راست شدم. تنگی دریچه ریوی در جنین به سرعت پیشرفت کرده بود.

در آن زمان از راه اندازی گروه جراحی جنین نزدیک به پنج ماه می گذشت و ما تا آن زمان هیچ کار عملی در این رابطه انجام نداده بودیم.وضعیت این بیمار را در گروه مطرح کردم و بعد از معاینات متعدد، با توجه به شرایط جنین قرار شد اقدام به جراحی کنیم.

من در یکی از سفرهایم مریض مشابهی دیده بودم که فیلم مربوط به جراحی او را داشتم. به اتفاق تمام همکارانم بارها و بارها این فیلم را دیدیم و بعد شروع به جمع آوری وسایل لازم برای این عمل جراحی کردیم.

چون این اولین عمل جراحی برای جنین بود، ما تعداد زیادی از وسایل را نداشتیم به همین دلیل به مرکز ژنتیک مراجعه کردیم و وسایلی را که می شد برای این کار استفاده کرد تهیه کردیم و بعد از مطابقت و جمع آوری وسایل لازم برای عمل جراحی آماده شدیم.

با کمک خداوند، عمل با سرعت خیلی خوب و با موفقیت انجام شد و بعد از جراحی مادر و جنین را در نظر گرفتیم تا از سلامت جنین مطمئن شویم.

این موفقیت برای ما هیجان بالایی داشت و من مأمور بودم تا وضعیت مادر و جنین را روزانه به تیم پزشکی گزارش بدهم.با انجام معاینات تنگی دریچه قلب، تا حد زیادی درمان شده بود و رشد بطن راست جنین هم که متوقف شده بود، دوباره فعال شد و شروع به رشد کرد؛ در نهایت نوزاد در شرایط مناسب و وزن طبیعی متولد شد.

این نوزاد که اهل "سعادت شهر" بود، بعد از تولد هنوز مقداری تنگی دریجه بطنی داشت که تیم به طور مجدد اقدام به بالون زدن برای او کرد و "مریم" کوچولو هنوز هم تحت مراقبت است و هر چند وقت یک بار برای معاینه شدن به ما مراجعه می کند.

این خاطره بزرگترین و پرهیجان ترین خاطره برای من و تیم جراحی جنین بود و هرگز فکر نمی کنم یکی از ما بتواند خاطرهی اولین جراحی جنین را از یاد ببرد.

 

 

 
نسخه چاپی
تمامی حقوق مادی و معنوی این نشریه متعلق به روابط عمومی دانشگاه است.
 
 
بازديدامروز:  1
کل بازديد:  715
بازدیدکنندگان برخط:  1